NOM, mimarlığı insanın gündelik hayatına temas eden bir tasarım disiplini olarak ele alır. Bizim için iyi bir mekân, yalnızca “güzel” görünen değil; günün farklı saatlerinde doğru çalışan, kullanıcıyı yormayan ve zamanla değer kazanan bir bütündür. Bu yüzden her projeye yaşam senaryolarını okuyarak başlarız: mekâna kim giriyor, nerede oyalanıyor, nerede hızlanıyor, nerede durup nefes alıyor? Işığın hareketi, gölgenin ritmi, akustik konfor, malzemenin dokusu ve kullanım yoğunluğu daha ilk eskizlerde tasarımın omurgasına yerleşir.

​

Stüdyonun kurucusu Müge Alanay Gücüoğlu, mimarlık ile iç mekânı ayrıştırmadan çalışır; plan kararından detaya, malzemeden grafik dile kadar tüm katmanları tek bir anlatıda birleştirir. Bu yaklaşım özellikle konaklama, yeme-içme ve konut projelerinde belirginleşir: mekânın kimliği sonradan “dekor”la eklenmez; doğru oranlar, iyi kurgulanmış dolaşım ve yerinde detaylarla en baştan kurulur. NOM adı da bu bakışı işaret eder; tasarımın merkezinde obje değil, insanın mekânla kurduğu ilişki vardır.

​

NOM’un tasarım dilinde iç-dış sürekliliği, geçirgenlik, gölge-ışık dengesi ve dokunsal malzeme birlikteliği öne çıkar. Yalın bir çerçeve içinde rafine bir atmosfer kurmayı hedefleriz: abartısız ama güçlü, sakin ama karakterli, hızlı ama eskimeyen mekânlar… Bunu “sakin şıklık / slow glamour” olarak tarif ediyoruz; gösterişe yaslanmadan etkileyen, konforu kaybetmeden incelen bir denge.

 

Tasarım sürecimiz fikirle uygulama arasında kopukluk bırakmaz. Konsepti anlatmak kadar, sahada karşılığını bulmasına da önem veririz: uygulanabilir detaylar, malzeme tedariki, bütçe-zaman planı ve ekip koordinasyonu… Bu sayede proje, sunumda güçlü durduğu gibi hayatta da güçlü çalışır.

​

NOM için tasarımın nihai ölçütü basit: mekânın insanı “iyi” hissettirmesi. Empatiyi, ergonomiyi ve yaşam kalitesini her ölçekte ana kriter olarak görür; mekân için değil, yaşam için tasarım yaparız.